Γράφει ο Παναγιώτης Ζουζούνης:
Η εικόνα της Κεφάλoυ σήμερα δεν τιμά τον ζωντανό, περήφανο τόπο που για δεκαετίες στέκει ως στολίδι του νησιού μας. Και το χειρότερο; Δεν πρόκειται για μια φυσική καταστροφή ή μια απρόσμενη κρίση. Πρόκειται για την απόλυτη εγκατάλειψη. Μια εγκατάλειψη που πονάει, που προσβάλλει και που εξοργίζει.
Οι κάτοικοι της Κεφάλου, άνθρωποι που δεν έμαθαν ποτέ να ζητιανεύουν, αλλά να παλεύουν, να φωνάζουν, να αγωνιούν, πλέον ξεσπούν. Όχι γιατί ζητούν το ακατόρθωτο, αλλά γιατί παρακαλούν για το αυτονόητο. Ζητούν φως στους σκοτεινούς δρόμους τους. Ζητούν δρόμους που δεν γίνονται παγίδες θανάτου. Ζητούν καθαριότητα και αξιοπρέπεια. Ζητούν να νιώσουν ότι ανήκουν σε έναν Δήμο που τους υπολογίζει. Ζητούν να μην γνωρίζουν άλλη αδιαφορία και σιωπή εκ μέρους των υπευθύνων.
Το πιο εξοργιστικό όμως, είναι οτι οι ίδιοι οι κάτοικοι της Κεφάλου πρότειναν να πληρώσουν από την τσέπη τους για να αποκτήσουν οι γειτονιές τους δημοτικό φωτισμό. Να συνεισφέρουν όλοι μαζί, ο καθένας ό,τι μπορεί, για να φωτιστούν τα στενά και τα επικίνδυνα κάθετα δρομάκια που το βράδυ γίνονται εφιάλτης. Αν αυτό δεν είναι κραυγή απόγνωσης, τότε τι είναι;
Πού είναι η δημοτική αρχή να σταθεί δίπλα τους; Πού είναι οι δεσμεύσεις που τόσο γενναιόδωρα μοιράζονται προεκλογικά; Πού είναι η ευθύνη απέναντι σε μια κοινότητα που “επαιτεί” για τα αυτονόητα;
Οι κάτοικοι της Κεφάλου δεν είναι δεύτερης κατηγορίας πολίτες. Η Κέφαλος δεν είναι απλώς ένας απομακρυσμένος οικισμός σε σχέση με την πόλη της Κω. Είναι κομμάτι της ψυχής αυτού του νησιού. Είναι άνθρωποι περήφανοι που δεν ζητούν, αλλά απαιτούν, σεβασμό, φροντίδα και προστασία.
Η οργή τους είναι δίκαιη. Η αγανάκτησή τους είναι εύλογη. Και η αδιαφορία που αντιμετωπίζουν, ανεπίτρεπτη. Η υπομονή τους τελείωσε. Και το μήνυμα-τελεσίγραφο προς τη δημοτική αρχή είναι πια σαφέστερο από ποτέ: “Ή αλλάζετε πορεία, ή θα σας προσπεράσει η ίδια η κοινωνία που εγκαταλείψατε”.
Γιατί η Κέφαλος δεν αργοπεθαίνει… Tην “σκοτώνει” η χρόνια αδιαφορία.
(realvoice995.gr)